Ο Καλαματιανός ποιητής Νίκος Χαιδεμένος

Ο Δον κιχώτης της Μεσσηνιακής ποίησης.
13/1/2026
Ξαφνικά ανακαλύπτεις κάτι μικρά διαμαντάκια της τέχνης.
Ποιήματα που έχουν γραφτεί από ανθρώπους που ζουν ήσυχα, απόμερα, μοναχικά στην ιερή σκιά τους, μακριά από προβολές και επωνυμίες. Ιδιαίτεροι, ιδιόμορφοι, αλλά και ποιητικά ιδιοφυείς. Που δεν θα βρεις τα ποιήματά τους στο διαδύκτιο, μόνο σκόρπια σε εφημερίδες και περιοδικά, που δεν έχουν κάνει κάποια κριτική για αυτούς, που ζουν σχεδόν έξω από συμβάσεις, όρθια δέντρα χτυπημένα από τους χειμώνες της ζωής, αξιοθαύμαστα όμωςαντοχής, δέντρα που περπατούν στον δικό τους χρόνο.

Δον κιχώτες της ποίησης.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο Μεσσήνιος ποιητής Νίκος Χαιδεμένος, άνθρωπος αληθινής ευγένειας και ευαισθησίας που όποτε τον συναντώ απολαμβάνω την κουβέντα μαζί του.
Κάποια από τα ποιήματά του όχι μόνο είναι διαμαντάκια μέσα στην κλασική φόρμα της ομοιοκαταληξίας, αλλά θα μπορούσαν να γίνουν και υπέροχα τραγούδια.
Μου θυμίζουν την τρανταχτή ειλικρίνεια της ποίησης της Πολυδούρη, την αγωνία της ύπαρξης, την ανθρώπινη συναισθηματική κραυγή που πολλές φορές σε συγκλονίζει.

ΠΙΝΑΚΑΣ
Μοιάζω σαν ένα πίνακα κάποιου άγνωστου ζωγράφου
πού ναι σε μια έκθεση μ’ άλλους πολλούς μαζί.
και έχει γραφτεί επάνω του η όψη ενός τάφου
που κλείνει εντός του ένα κορμί που τώρα πια δεν ζει…
Κι όλοι αυτοί οι πίνακες με τις άλλες παραστάσεις
στα μάτια φιγουράρουνε του δύσκολου κοινού
που όλο γνώμες συζητά και παίρνει αποφάσεις,
ζητώντας να βρει σύμπλεγμα ωραίου, χαρωπού.
Αφού μετά από τις κρίσεις του που μοιάζουν παραμύθι
βγαίνει η στερνή απόφαση, «ποιον θες», «αυτόν εκεί».
ασπρη ετικέτα βάζουνε που γράφει «επωλήθη»
χωρίς και εμέ που καρτερώ, κανένας να με δει.
Έτσι είναι πάντα το κοινό σε τούτο τον αιώνα
ζητά να εύρει τη χαρά, ψάχνει να βρει το φως
κι εγώ, που μέσα μου θανάτου έχω χειμώνα
σε μια γωνιά απούλητος θα μείνω μοναχός.